دست نوشته های یک دانشجوی مهندسی عمران

پيشينه آيين‌نامه

زلزله ويرانگر دهم شهريور 1341 بويين‌زهرا كه بزرگي آن 2/7 در مقياس ريشتر بوده و طي آن 12000 نفر جان خود را از دست دادند، اولين آيين‌نامه زلزله ايران تهيه شد. درسال1343 سازمان برنامه و بودجه وقت در قالب يك طرح تحقيقاتي گزارشي تحت عنوان «آيين‌نامه موقت حفاظت ساختمانها در برابر زلزله» منتشر نمود. به دنبال آن در وزارت آباداني و مسكن كميته آيين‌نامه دفتر مطالعات و معيارهاي ساختماني تشكيل و جزوه‌اي را تحت عنوان «آيين‌نامه ايمني‌ساختمانها در برابر زلزله» در شهريور 1346 منتشر كرد. در اين آيين‌نامه ساخت ساختمانهاي بيش ازسه طبقه و يا مرتفعتر از 11 متر منحصراً با اسكلت فولادي يا بتن‌آرمه مجاز دانسته شده است. اين آيين نامه دو فصل داشت: فصل اول ساختمانهاي با مصالح بنايي و فصل دوم محاسبه ساختمانها در برابرنيروي زلزله. در اين آيين‌نامه كه داراي كميته علمي بود، هر گونه تغيير، اصلاح و تكميل در صلاحيت وزارت آباداني و مسكن دانسته شده بود. آيين‌نامه مذكور در قالب نشريات سازمان برنامه و بودجه وقت (دستورالعملهاي لازم‌الاجرا) در سال 1348 انتشار يافت. بعد از مدتي فصل دوم اين آيين‌نامه كه مربوط به بارهاي ناشي از زلزله بود به استاندارد ملي ايران شماره519» حداقل بار وارده بر ساختمانها» انتقال يافت و اين آيين‌نامه ملاك محاسبه ساختمانها در برابر زلزله قرارگرفت. در تاريخهاي 25 تا 27 آبان 1364 در مركز تحقيقات ساختمان و مسكن سمينار آموزشي «اثرات زلزله در ساختمانهاي متعارف» برگزار گرديد. در اين سمينار 13 مقاله علمي ارائه شده بود و در پايان آن توصيه‌هايي تجديدنظر و اصلاح «آيين‌نامه ايمني ساختمانهاي با مصالح بنايي در برابر زلزله» ارائه شده خواست شده بود كه متخصصان و صاحبنظران هر گونه نظري براي نهايي شدن آن دارند، ارائه نمايند. اعضا اولين كميته تدوين محمد تقي جهانشاهي جواد صالحي علي‌اكبر معين‌فر محمدعلي آيت‌الهي هوشنگ مشيرفاطمي